تا تو نیستی بازیچه دست دگرانم

نگرانم

قاب در دست بگیرم به هر سو

بسپارم رو

سراب ها بشویند آبِ رو

نگرانم

قاب تهی باشد و من

بازیچه دست دگران من

نگرانم

ای گنج نهانم در سینه اه از این تنهایی

داد میزند دل هر دم وای از این بی تابی

گویمش ای دل زاری بس نیست؟

تا به چند این چنین عزا داری، بس نیست؟

برخیز و باز عاشق شو یار دیگر بطلب

نیم نگاهی میکند باز هم میشکند

چه کنم دلم شور میزند بیخبر باشم تنم میلرزد یادم افتاد خدا که هست چه کنم هایم را میخرد دمادم میسپارم به او بیخبریهایم را